Wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1953/13) – uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 1953/13 w dniu 18 lutego 2014 r. uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany Cudzoziemcowi narodowości czeczeńskiej. WSA orzekł m.in., że w przypadku, gdy wnioskiem objęta jest żona wnioskodawcy organ powinien również od niej odebrać zeznania. Wynika to z faktu, ze zaskarżona decyzja odnosi się również do praw i obowiązków żony wnioskodawcy.

We wniosku o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec powoływał się na uzasadnioną obawę przed prześladowaniami wynikającymi z faktu przynależności brata Cudzoziemca do bojowników oraz z faktu zamordowania brata żony Cudzoziemca wraz z grupą rówieśników, do którego doszło w wyniku prowokacji władz.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił Cudzoziemcowi udzielenia międzynarodowej ochrony oraz zgody na pobyt tolerowany argumentując, że podane przez Cudzoziemca fakty prześladowań związane z działaniami brata Cudzoziemca wynikają z ogólnej sytuacji w kraju pochodzenia i nie mają charakteru zindywidualizowanego. W kwestii zamordowania brata żony Cudzoziemca organ wydający decyzję w I instancji nie dopatrzył się związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy faktem morderstwa, a wyjazdem Cudzoziemca wraz z rodziną z kraju pochodzenia.

Od powyższej decyzji Cudzoziemiec wniósł odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Następnie, Cudzoziemiec dodał nowe wnioski dowodowe w postaci pisemnych oświadczeń członków rodziny, poświadczających wydarzenia o charakterze prześladowań. Organ II instancji wydał decyzję, w której podzielił argumentację Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców i utrzymała decyzję w mocy w części dotyczącej odmowy nadania statusu uchodźcy odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Rada uchyliła natomiast część decyzji organu I instancji, w której Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy. Rada w osobnym piśmie poinformowała Cudzoziemca o nieuwzględnieniu w postępowaniu dołączonych oświadczeń w związku z faktem wydania decyzji w tym samym dniu, w którym wskazane oświadczenia zostały Radzie doręczone.

Przy pomocy Stowarzyszenia Interwencji Prawnej Cudzoziemiec przygotował i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców odmawiającej przyznania mu statusu uchodźcy w RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi: naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.

WSA rozpatrując skargę Cudzoziemca na rozprawie, której uczestnikiem było Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi administracji.

Zdaniem WSA zasadniczym uchybieniem Rady było nieuzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie o przesłuchanie żony Cudzoziemca. Jak stwierdzono w orzeczeniu, skoro żona Cudzoziemca objęta została wnioskiem Cudzoziemca, „a więc do niej m.in. odnosiła się zaskarżona decyzja, obowiązkiem organu było także jej przesłuchanie zważywszy, że wynik postępowania w sprawie objęcia cudzoziemca ochroną bezpośrednio jej dotyczył. W efekcie uchybienia temu obowiązkowi doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 w zw. z art. 140 K.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji, mimo niedokonania wszystkich czynności mających na celu zebranie całości materiału dowodowego w sprawie, przez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka żony skarżącego (…), która najprawdopodobniej posiada informacje na temat przyczyn opuszczenia przez skarżącego wraz z rodziną kraju dotychczasowego zamieszkania[1].

WSA uznał również za błędne nieuwzględnienie dowodów w postaci zeznań członków rodziny Cudzoziemca, skoro wpłynęły one do organu tego samego dnia, w którym Rada wydała swoją decyzję. WSA uznała również za niedostatecznie uzasadnione stwierdzenie Rady, że brak jest dostatecznych dowodów na to, że przemoc zastosowana wobec Cudzoziemca nie była zindywidualizowana, w sytuacji gdy Cudzoziemiec wskazywał na nieprzypadkowe nękanie go przez funkcjonariuszy OMON-u lecz wiązał ten fakt z działalnością swojego brata oraz, że, jak wynika ze zgromadzonych w sprawie materiałów eksperckich, na Kaukazie Północnym nadal prowadzona jest polityka zbiorowej odpowiedzialności w stosunku do krewnych rzekomych bojowników i osób podejrzanych o sprzyjanie (pomoc) podziemiu zbrojnemu.

 


[1] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 1953/13 w dniu 18 lutego 2014 r.

15Od 2007 roku jesteśmy Organizacją Pożytku Publicznego.
Przekaż 1% swojego podatku!
Nasz numer KRS to 0000240024

Nr konta:
63 2030 0045 1110 0000 0307 2610

Wesprzyj nasze działania
dowolną kwotą
przekazaną online »
Archiwa
Możesz nas wesprzeć robiąc zakupy: logo-fanimani
logo-dobrywolontariat
Jesteśmy organizacją przyjazną wolontariuszom.
Współpracujemy z: SOS Wioski Dziecięce