Wyrok WSA w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 1039/14) – uchylenie decyzji Rady do Spraw Uchodźców

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt IV SA/Wa 1039/14 w dniu 16 października 2014 r. uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o odmowie udzielenia zgody na pobyt tolerowany Cudzoziemce narodowości czeczeńskiej.

WSA orzekł m.in., że możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową. Tym samym, w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, organ powinien przesłuchać świadków oraz zapoznać się z materiałem dowodowym w postaci akt sprawy prowadzonej przez organy azylowe innego państwa członkowskiego UE.

We wniosku o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemka powoływała się na ryzyko prześladowania w kraju pochodzenia w związku z pokrewieństwem ze znanym czeczeńskim bojownikiem.

W odwołaniu od negatywnej decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców Cudzoziemka wniosła o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania krewnych, którzy otrzymali ochronę w innym kraju UE oraz o dołączenie do akt jej sprawy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach w sprawie o udzielenie krewnym ochrony międzynarodowej. Cudzoziemka podnosiła również, że zostały spełnione w jej przypadku przesłanki udzielenia zgody na pobyt tolerowany – jest starszą, schorowaną osobą, której cała rodzina (pełnoletnie dzieci) przebywają w Polsce.

Rada do Spraw Uchodźców odmówiła uwzględnienia wniosku dowodowego uznając, że wpłynął on po zamknięciu postępowania dowodowego. Co więcej okoliczności, które miały być w ten sposób udowodnione nie miały, zdaniem organu znaczenia dla stanu faktycznego sprawy. Rada ds. Uchodźców nie odniosła się równocześnie do kwestii związanych z życiem rodzinnym Cudzoziemki.

Z pomocą Stowarzyszenia Interwencji Prawnej Cudzoziemka przygotowała i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców odmawiającej przyznania jej statusu uchodźcy w RP. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi: naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.

WSA rozpatrując skargę Cudzoziemki na rozprawie, której uczestnikiem było Stowarzyszenie Interwencji Prawnej, uchylił zaskarżoną decyzję i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi administracji.

Zdaniem WSA zasadniczym uchybieniem Rady skutkującym wadliwością decyzji było zaniechanie przez organ czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołała się na określone i ważne dla niej okoliczności. Jak stwierdził WSA „Obawa przed prześladowaniem lub zagrożeniem prześladowania jest odczuciem subiektywnym, bezpośrednio nierozpoznawalnym. Dlatego, gdy cudzoziemcze twierdzi, że taką obawę odczuwa, to oczywiście na nim spoczywa ciężar wykazania istnienia tej obawy. Wykazanie istnienia obawy jest możliwe przed wszystkim przez przeprowadzenie dowodów wskazanych przez niego na tę okoliczność. Organ odwoławczy jest uprawniony w świetle art. 136 k.p.a. do poprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Ponieważ art. 7 i 77 k.p.a. zobowiązuje do wszechstronnego załatwienia sprawy, zważywszy na specyfikę postępowania w sprawach uchodźców przeprowadzenie wskazanego dowodu jawi się jako konieczność”.

WSA nie zgodził się również ze stanowiskiem Rady ds. Uchodźców, że złożone wraz z odwołaniem wnioski dowodowe należy uznać za złożone po zamknięciu postępowania dowodowego. Jak orzekł WSA: „Wypowiedzenie się [strony] co do zebranego materiału dowodowego nie oznacza, że strona nie może od momentu zawiadomienia [o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego] ponosić nowych okoliczności”. Co więcej, zdaniem Sądu, aby można było stwierdzić, że wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy „właściwie należy dokonać ich oceny i wnioski z dokonanej analizy zawrzeć w uzasadnieniu decyzji”, czego nie zrobiono w powyższej sprawie.

WSA zgodził się również z argumentem podniesionym w skardze, że Rada błędnie nie wyjaśniła w decyzji, czemu nie wzięła pod uwagi sytuacji rodzinnej skarżącej. Sąd powołał się w uzasadnieniu m.in. na treść art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka oraz na sprawę X. Przeciwko Wielkiej Brytanii, w której Komisja podkreśliła, że o życiu rodzinnym między matką i dorosłym synem można mówić tylko w razie wzajemnych zależnych wzajemności wykraczających poza zwykłe więzi emocjonalne.

 

pełna treść uzasadnienia: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/C231AB50FB

15Od 2007 roku jesteśmy Organizacją Pożytku Publicznego.
Przekaż 1% swojego podatku!
Nasz numer KRS to 0000240024

Nr konta:
63 2030 0045 1110 0000 0307 2610

Archiwa
Możesz nas wesprzeć robiąc zakupy: logo-fanimani
logo-dobrywolontariat
Jesteśmy organizacją przyjazną wolontariuszom.
Współpracujemy z: SOS Wioski Dziecięce